MONA LISA GESLAAGD VOOR DE IBOP PROEF !



Op zaterdag 10 december is Mona Lisa ( V. Hielke en M. Mirthe )op 3 jarige leeftijd geslaagd voor de IBOP proef. Ondanks dat ze het best heel spannend vond, zo in een vreemde manege , deed ze het heel goed . Ze behaalde het hoogst aantal punten van de dag en slaagde met een IBOP  A.  Hiermee heeft Mona Lisa ons opnieuw verrast. We zijn trots op deze fantastische gebruiksvriendelijke pony die ons al zoveel succes gebracht heeft.

          TER DEKKING VOOR 2011 WILLOW TREE AMIGO
                                                                                                                                           stokmaat 1.33 m 
 
                                                     Door Stal Warmtebron warm aanbevolen!

   

                                            Wij zijn zeer verheugd dat wij van deze prachtige hengst  komend seizoen ter dekking mogen hebben. Wij bedanken zijn fokkers, Peter Nellen en Karin Beumers voor het vertrouwen dat zij ons hiermee gegeven hebben.
Een prachtige smooky kleurige hengst met eveneens prachtige  aftekeningen.
Amigo heeft  de afgelopen jaren bijna  uitsluitend  1e premie veulens gegeven ( zie welsh magazine dec.2010) en bovendien doen zijn nakomelingen het uitstekend in de sport.

 
                                                                                                   ( foto's Tineke)

Een hengst waar wij veel vertrouwen in  hebben en daarom  zelf  gaan gebruiken op de volgende merries:

Wheemhoeve's Nikita ster / keur /preferent 
Warmtebron's Nina ster / keur
Warmtebron's Mona Lisa   2 x jeugdkampioen Hengelo / Dagkampioen Hengelo /  1a CK 2009 /1b CK 2010

Zijn pedigree is te vinden op deze site onder de rubriek: HENGSTEN

KEURING TE HENGELO 26-06-2010 ( zie ook keuringsresultaten)

                                                 LUCILLE RESERVEKAMPIOEN SECTIE B!

                                                 WARMTEBRON'S MONA LISA JEUGDKAMPIOEN SECTIE B

                                                                                  ÉN  DAGKAMPIOEN!!

 
(foto's Theo ten Brinke en Margriet Hazeleger)             


                                                                     Met Gwendolyn bevalt het me goed! Jeugd onder elkaar he!

                                                  Ik moet doorlopen, Gwen probeert me d'r gewoon af te lopen!


                                                                   Ik ben een echte kinderpony, dat zie je zo!


                                         Hihhh, weer wat nieuws , help.......... ze willen me blinddoeken!



                                  Jaron, mag ik ff kapsones maken  als dagkampioen? Dat poseren voor die foto´s  duurt ook zooooooo lang!


                                   Die jury wil ook graag  even met mij als reservekampioen aan het touw lopen, of toch niet?                                                     


                                                                                        Ik blijf Henk mákkelijk voor!

WIJ STELLEN TER DEKKING VOOR 2010   WARMTEBRON´S HIELKE!

1A Geplaatst CENTRALE Hengstenkeuring 2007 BESTE B 3 JARIGE HENGST

Tevens WINNAAR OVERSEAS MEDAL AWARD 2007

1A Geplaatst CENTRALE Hengstenkeuring 2008

1A Geplaatst CENTRALE Hengstenkeuring 2009

1A Geplaatst CENTRALE Hengstenkeuring 2010

VOOR STAMBOEKGEGEVENS EN FOTO'S KIJK ONDER DE RUBRIEK: HENGSTEN OP DEZE SITE

Op deze foto's zijn eerste nakomelingen:

WARMTEBRON'S MONA LISA 1A en JEUGDKAMPIOEN TE HETEREN 2009

1a rubriek jaarlingen CENTRALE merriekeuring Kootwijk 2009

 DE MEEHN'S FRISO 1A VEULENRUBRIEK DRAGON WELSHSHOW 2009

VEULENKAMPIOEN SECTIE B

                                                             Warmtebron´s Mary Poppins 1b te Houten

WARMTEBRON'S MARYLEINE hier als jaarling / verkocht naar Stoeterij in Polen.

WARMTEBRON’S HIELKE, DE DAG VAN JOU EN ONS LEVEN!

In februari 2004 wordt er  in het gezin van onze dochter en schoonzoon na 3 meisjes en jongetje geboren. We zijn er allemaal heel erg blij mee. Vooral onze schoonzoon is helemaal in de wolken. Eindelijk die voor zijn boerenbedrijf zo belangrijke opvolger. Ze noemen hem Hielke. We spoeden ons naar de boerderij en  worden onmiddellijk door de “grote” zussen bij de hand genomen om het kleine b(r)oertje te bewonderen. Een prachtig kereltje !  En terwijl ik in het wiegje kijk gaan mijn gedachten naar zijn toekomst. Zal hij echt zijn vader op gaan volgen? Ik kijk naar zijn handjes. Met verbazing zie ik dat ze breed zijn. Net  papa’s handen.  Zullen die handjes later ook zo hard moeten werken? Stilletjes hoop ik dat de tijden veranderen en dat onze agrariërs het wat beter gaan krijgen. En trouwens, misschien wordt hij wel burgemeester! Zou toch kunnen? “Hoe heet hij ook al weer”, hoor ik het jongste zusje vragen? Ze vindt het maar een moeilijke naam! Hielke, zeg ik. Opa heeft vroeger de boeken van de Kameleon gelezen en grapt tegen zijn zo juist bevallen dochter “Komt Sietse er ook nog een keer bij?“ Die daarop heel nuchter antwoord: Nou, wat mij betreft wel” We schieten in de lach en kijken naar onze schoonzoon. “U vraagt, wij draaien!” zegt hij heel adrem. ( En hij heeft woord gehouden, want “Sietse” die is er nu inmiddels ook)

Nog geen maand later bevalt ook onze keurmerrie Wheemhoeve’s Nikita na 3 dochters van haar 1e zoon. Zijn naam ligt voor de hand. Warmtebron’s Hielke!  Nikita’s toenmalige partner Den Bramel’s Rio tekent voor het vaderschap. Een mooi veulen met de prachtige aftekeningen van zijn vader. Ook 4 witte benen . Het blesje is een stuk smaller dan dat van pa, maar het is wel degelijk aanwezig . Een hoogbejaarde stalbezoeker merkt op , dat Rembrandt hem wel geschilderd kon hebben,en die uitspraak zal ik mijn leven lang niet meer vergeten. We vonden het een heel mooi en luxe hengstveulen, ondanks dat hij wel wat mager en slungelig was . Als we hem voor het eerst naar buiten doen, ontdekken we met veel genoegen dat het met het bewegingsapparaat ook prima in orde is.
 Maar wij kijken natuurlijk met fokkersogen en het is dus afwachten wat “men”er van vindt.

Een paar dagen later wordt er nog een hengstveulen geboren . We noemen hem Janneman. Ook één van  Rio,  halfbroertjes dus. Beiden kregen op de keuring een 1e premie. Maar ondanks dat velen het broertje verkozen boven Hielke, bleef Hielke voor ons de favoriet. Met hem had ik gelijk ook een band en die werd alleen maar specialer toen aan het eind van de herfst de veulens gespeend werden. Samen in 1 box brachten ze de winter door. Hielke had een  zachter karakter dan zijn broertje. Hij bleef in eerste instantie altijd wat op de achtergrond staan en liet zijn broertje het woord doen. Ook als ze samen de bak in gingen, liep hij altijd heel volgzaam achter het andere hengstje aan. Nooit haantje de voorste.  Hij moet vast gedacht hebben: Mijn tijd komt nog wel!

In mei gaan ze beiden naar de hengstenweide van de B club, de Wildwallen te Lelystad. Ik gunde ze het  van harte! Ik was ook in de volle overtuiging dat onze beide hengstjes samen bevriend zouden blijven. Janneman zou zich wel redden met Hielke in zijn kielzog. Echter, dat liep toch wel wat anders.  Want  Warmtebron’s Janneman sloot direct vriendschap met Meizon’s Montino van de familie de Weijer  en Hielke werd het 3e rad aan de wagen.  Ik verliet iets bezorgder de weide dan dat ik er in gekomen was. Een week later waren we er dan ook al weer terug en ontdekten dat Hielke zich gelukkig prima kon redden. Ook hij had nieuwe vrienden gemaakt.   
In de weide begon Hielke uit te groeien tot een mooie hengst . Hij begon zelfs op te vallen. Dat vonden niet alleen wij, maar ook andere weidebezoekers spraken er ons op aan. We raakten er steeds meer van overtuigd dat we met deze hengst naar  de hengstenkeuring zouden  gaan. Janneman echter werd door ons gewogen en te  licht bevonden. Hij is bij ons geslaagd voor zijn  “koetsiersbewijs” en trekt nu met veel plezier twee aardige dames met wagen en al door de Nijmeegse bossen.

Hielke kon na de vrijheid van de hengstenweide maar slecht wennen aan zijn stal. Zodra  zijn  staldeur open ging, wou hij maar één ding . Eruit! De vrijheid weer tegemoet.
Het verbaasde me niets. Wat een verandering ook voor  zo’n dier. Eerst een heerlijke lange vakantie van 1 ½ jaar  in meer dan 20 hectare  vrije natuur, spelend en ravottend met soortgenoten, kattenkwaad uithalen , eens een lekkere  klap van je afgeven, zwemmen wanneer je daar zin in hebt, verstoppertje spelen tussen de bomen, dwars door sloten banjeren , je mag je zo vuil maken als je wilt en niemand die zich er druk om maakt.
En dan opeens moet je je moederziel alleen vermaken op een paar vierkante meters, omringd door tralies . Het eten smaakt je ook al niet en bovendien zitten ze opeens aan je te poetsen en te boenen, want ze vinden dat je schoon moet zijn. Als je geluk hebt wordt je dan per gratie één keer per dag een uurtje gelucht. Niks aan , het lijkt wel een gevangenis.
Nou ja, alles went zeggen ze  en na een tijdje begint het eten ook beter te smaken en ach ,dat borstelen is eigenlijk ook best wel lekker. Maar net als je je  bij de hele situatie hebt neergelegd hebben ze weer wat nieuws. Wordt je ingepakt! Waar dat voor nodig is weet ik ook niet, maar het ziet er niet uit! Soms pakken ze me ook weer uit en dan krijg ik opeens zo’n stuk ijzer in mijn mond. Ik snap niet wat mijn baasjes bezield, maar oké , omdat ik van ze afhankelijk ben, doe ik maar gewoon wat ze willen. Met een heel lang touw aan dat stuk ijzer moet ik rondjes lopen, dan weer linksom en dan weer rechtsom. Na een paar keer hoeft  dat baasje van me , mij niets meer wijs te maken , als ze roepen  hooooo….  ,dan draai ik me zelf alvast weer om . (Zucht……)  Ze willen het nu eenmaal zo. Trouwens, wat mij wél erg goed begint te bevallen, zijn die leuke meiden aan de overkant. Ze zien er best verleidelijk uit, ook al hebben ze dikke buiken. Steeds vaker begint er bij mij iets te kriebelen en probeer ik wat toenadering te zoeken, maar jammer genoeg willen ze nog steeds niets van mij weten. En ondanks dat ik steeds weer voor paal sta, geef ik de moed niet op. De aanhouder wint zal ik maar zeggen.
Het valt me trouwens wel op dat mijn baasjes steeds fanatieker worden en er gaat geen dag meer voorbij of ik krijg een flinke poetsbeurt. Ik heb al bijna geen haar meer over en ik begin steeds meer op een glimworm te lijken. En dan…. ook dat nog, ze hebben weer wat nieuws bedacht,   ik moet onder de douche en als ik klaar ben ruik ik niet meer naar mezelf, maar naar een pasgeboren baby. Mijn staart is nu ook heel anders dan normaal. Er zitten meidenvlechtjes in. Ik probeer hem weer te fatsoeneren, maar dat mag niet van mijn baasje, ik laat het dus maar even zo. Mijn stal lijkt bijna wel  steriel en elk door mij zowel letterlijk als figuurlijk ontworpen keuteltje wordt direct angstvallig weggeschept. Ik begin me af te vragen wat me nu nog meer te wachten staat………………..

En dan is het zover, de hengstenkeuring! We hebben er de hele winter weer naar uit gezien. Zo’n 14 dagen van te voren begint de adrenaline toch wel wat te stijgen. Je leeft er echt naar toe.
Hielke laat zich gewillig inpakken . Zijn witte benen worden netjes in de bandage’s gezet. We zijn er in de loop van de winter wel achter gekomen, dat we niet alleen een mooie hengst hebben, maar wat voor ons ook zeker zo belangrijk is, een hengst met werkelijk een gouden karakter. Uitermate lief  ,makkelijk , gewillig en aanhankelijk. Kortom : een hengst om van te houden. Zo één die altijd een speciaal plekje in je hart zal hebben. Het doel dat we hebben staat ons goed voor ogen, namelijk proberen de 2e bezichtiging te halen. En in een heel klein vakje in ons achterhoofd was er natuurlijk ook wel een  sprankje hoop op meer. Maar daar durfden we bijna niet over te praten.
Na een voorspoedige reis, komen we aan in Ermelo.
Je voelt gelijk de sfeer van spanning en nieuwsgierigheid. Eerst even de door ons gereserveerde stal opzoeken. Maar die is nergens te vinden. Nou dan maar even naar het secretariaat. Daar blijkt
 dat we een stal hebben in de veterinaire schuur. Lekker rustig dat wel, maar toch geen ideale plaats in verband met de steeds weer opengaande  deur.
 Een koude tochtige windvlaag trekt om de haverklap over de hengst , waar jezelf de laatste weken zo uitermate voorzichtig en secuur mee bent geweest. Omdat we voor een fikse verkoudheid vrezen, besluiten we de hele voorkant van de stal met dekens af te dichten. Eigenlijk tegen ons principe in.
Gelukkig trekt Hielke zich helemaal niets aan van de ongewone situatie, want al na een kwartier staat hij heel tevreden te eten. En dan is het zover. Hij moet ervoor.  Er wordt nog even driftig gepoetst en als dan echt de finishing touch heeft plaats gevonden, kan hij de ring in. Ik voel mijn hart bonzen in mijn keel. Hielke blijft zichzelf en loopt door de ring alsof het dagelijks werk voor hem is. Je ziet hem kijken alsof hij zeggen wil: mij krijg je niet gek, ik heb al zoveel nieuwe dingen meegemaakt deze  winter, dit kan er ook nog wel bij.  En dan komt die man met die hoed. Ik had al van hem gedroomd, hij kwam bij ons thuis de stal binnen en voor elke stal nam hij zijn hoed af , maakte een diepe buiging en zei tegen de betreffende pony: Jij kunt wel gaan….. .  De deur ging open en de pony liep gedwee naar buiten. Toen alle stallen leeg waren , zette de man zijn hoed weer op en liep zelf ook  naar buiten. Ik liep achter hem aan en zag nog net hoe de klep van een grote  vrachtwagen dicht ging achter de laatste pony. De man met de hoed kroop achter het stuur en zwaaide nog een keer vriendelijk naar mij…….. Wat een nachtmerrie!!
Nou gelukkig zijn dromen bedrog. Want de hoed bleef op, en Hielke mocht door naar de 2e bezichtiging! We zijn dik tevreden. Bij de veterinaire controle loopt alles op rolletjes. Hielke doet heel braaf wat er van hem gevraagd wordt en binnen no time staat hij weer op stal. Nu nog naar de bezichtiging op het verharde. Hij laat zich op stand als een volleerd fotomodel zien en ook laten zijn ruime bewegingen hem op het verharde niet in de steek.

Zaterdag 10 februari 2007 . Beste Hielke,  dit wordt de dag van jou en ons leven! Omdat we daar in de verste verte geen idee van hebben , zijn we deze dag heel onbevangen  begonnen. Je staat   rustig te eten in je “veterinaire” stal en af en toe gaan we even bij je kijken. Ondertussen genieten we vanaf de tribune van de oudere hengsten die de baan betreden. Altijd weer een mooie happening om ze  terug te zien. Maar het zijn niet alleen de hengsten die je terug ziet,  maar ook de mensen,die in de loop der jaren toch een klein beetje welshfamilie van je worden. Zoals elk jaar zijn ze weer in grote getale aanwezig. Even groeten of bijpraten. Hoort er allemaal bij en de sfeer is op zo’n dag reuze gezellig. En  als je vanaf de tribune  je oren goed de kost geeft, dan kun je wat horen. Ik besef dat ik nog lang alle dialecten niet versta. Ik hoor kreten als:  te  scheutig , te bloot ,  glunig hiete ,  bettien lijzig , die croupe is veuls te greuperig  ,bientien wieds ,glad niet krek .  Ik probeer er zoveel mogelijk te onthouden, maar ik ben de helft al weer vergeten.
                                  
En dan eindelijk is het zover. De jonge B hengsten worden in de ring verwacht. In de voorring staan  voorbrengers  en hengsten  zichtbaar gespannen in afwachting van het grote moment. En dan gaat de deur open en de laatste 10 geselecteerde B hengsten betreden de ring . Eerst samen en daarna individueel. Geen enkele hengst staat netjes stil voor de jury. Want zodra de speaker begint te praten schrikken de hengsten van de luidsprekers die pal boven hen hangen. Een zeer ongelukkige plek en misschien een aandachtspunt voor een volgende keer.Als de hengsten voor de laatste keer samen hun opwachting maken , gaat het er pas echt om spannen. En dan gaat de deur open…….. we hebben het haast niet meer , één voor één moeten de hengsten vertrekken door die openstaande deur. Maar wat een enorme vreugde maakt zich van ons meester als Hielke nog niet door de deur hoeft, maar door mag. Op dat moment dringt het helemaal nog niet tot mij door dat dit betekend dat  hij goedgekeurd wordt. Ik ben nog terdege in de veronderstelling dat die deur best nog een keer open kan gaan, zoals in eerdere jaren. Ik zie ondertussen dat het hoofdstelnummer van Hielke los gegaan is en erbij bungelt. . Een heel hartelijke mevrouw komt zomaar uit   het niets met een nagelknipper op mij af zodat ik het  nummer eraf te knippen Opeens hoor ik de speaker zeggen: Dit zijn ze, de nieuwe goedgekeurde hengsten.  En dan opeens worden we  van alle kanten gefeliciteerd en hoor ik Henk roepen : Tineke hij is ook nog eerste!! We kunnen ons geluk niet op. Ik kan het niet geloven , droom ik soms? Maar nee, het is echt zo, want het rood/wit/blauwe lint wordt om zijn hals gehangen. Het staat hem prachtig.  Dat hengstje waar we zelf vanaf de geboorte  steeds zo’n goed gevoel bij hadden is de Beste 3 jarige Welsh B hengst 2007 geworden. Warmtebron’s Hielke weet hiermee onze stalnaam op de kaart te zetten. We zijn super trots ! En mogen we a.u.b.?  De rest van de dag leven we in de zevende hemel.
Maar als ik de volgende dag  in nieuwe jaarboek onder het artikel Wales aan de Waal  de laatste alinea lees van het gesprek met dhr.v.d.Zalm, wordt ik weer met beide benen op de grond gezet. Ik citeer: Wij als fokkers kunnen via  een  doelbewuste selectie 2 ouder dieren bij elkaar brengen, maar dat het nieuwe leven dat daar uit voortkomt  niet de verdienste is van de fokker, maar ons wordt geschonken door een Hogere Macht! Bedankt meneer van de Zalm, u mag van mij het laatste woord hebben.

Tineke van der Weerd